Για να θυμούνται οι παλιοί
| Για να μαθαίνουν οι νέοι και να θυμούνται οι παλιοί |
 |
 |
|
Την εποχή της πειρατικής ραδιοφωνίας, δημιουργούσαμε σταθμούς και εκπομπές για προσωπική ευχαρίστηση με ψευδώνυμα. Ο κάθε ραδιοπειρατής είχε το δικό του σταθμό και έβγαινε στον αέρα από ταράτσες, νεανικά δωμάτια και σαλόνια. Χρησιμοποιούσαμε μουσική ελεύθερα, χωρίς να πληρώνουμε πνευματικά δικαιώματα. Όσο περνούσε ο καιρός και δυνάμωνε το μέσο, άρχισε να δημιουργείται αναστάτωση. Κάποιοι ήρθαν αντιμέτωποι με το νόμο και ταλαιπωρήθηκαν ηθικά, ψυχολογικά και οικονομικά μέσα σε δικαστήρια (είμαι ο μοναδικός με τρεις κατασχέσεις στις εποχές εκείνες). Όσοι κατάφερναν να ξεφύγουν, προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να διαφυλάξουν την ανωνυμία μέσω της ψευδωνυμίας τους, για να έχουν τη δυνατότητα να συνεχίσουν να εκπέμπουν. Εγώ συνεχίζω με το επώνυμο πλέον ψευδώνυμό μου και την ίδια τηκεφωνική γραμμή. Σήμερα επιβίωσαν μόνο αυτοί που αποφάσισαν να κάνουν το χόμπι τους επάγγελμα και άρχισαν να ασχολούνται περισσότερο ενεργά. Η διαφήμιση έχει αποκτήσει σταθερή αξία καθ’ όλη τη διάρκεια των εκπομπών. Θυμάμαι όμως με νοσταλγία και αγάπη τις παλιές ημέρες της ελεύθερης πειρατικής ραδιοφωνίας. Η αναμετάδοση μέσω διαδικτύου μας έφερε κοντά στον Έλληνα της ξενιτιάς και στον χρόνιο νόστο του αφιερώνω την κάθε νότα σιωπηλά... Κ. Γκιώνης |